Burcu ÇABUK
(Ankara Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Fakültesi, İlköğretim Bölümü, Okulöncesi Eğitim Anabilim Dalı, Ankara, Türkiye)
Ö.Cem KARACAOĞLU
(Ankara Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Fakültesi, Eğitim Programları ve Öğretim Anabilim Dalı, Ankara, Türkiye)
Yıl: 2003Cilt: 36Sayı: 1-2ISSN: 1301-3718 / 2458-8342Sayfa Aralığı: 189 - 198Türkçe

291 9
Üniversite Öğrencilerinin Çevre Duyarlılıklarının İncelenmesi
Araştırma, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi öğrencilerinin çevre duyarlılığına ilişkin görüşlerinin belirlenmesi amacıyla 439 öğrenci ile yürütülmüştür. Yapılan bu araştırmada öğrencilerin bazı kişisel özelliklerinin (cinsiyet, yaş, devam ettikleri program ve sınıf) çevre duyarlılıklarına ilişkin görüşlerinde fark yaratıp yaratmadığı incelenmiştir. Araştırmada literatür taraması yoluyla geliştirilen 24 soruluk anket kullanılmıştır. Bu anket aracılığıyla öğrencilerin, çevre duyarlılığı davranışlarına ve örgün eğitim kurumlarında aldıkları çevre eğitiminin yeterliliğine ilişkin görüşleri belirlenmeye çalışılmıştır. Anketin geçerliği için uzman görüşü alınmış ve güvenirlik çalışmaları yapılmış olup verilerin analizinde bilgisayar ortamında SPSS kullanılmıştır. Öğrenci görüşlerine göre örgün eğitim kurumlarında hava, su ve toprak kirliliği konusunda yeterli eğitimin verilmediği ve bazı kişisel özelliklere göre öğrencilerin çevre duyarlılıkları arasında fark olduğu araştırma sonuçları arasında yer almıştır.
DergiAraştırma MakalesiErişime Açık
  • Avanoğlu, Y. (1998). Yönetici, öğretmen ve velilerin ilkokul Çevre-Sağlık- Trafik-Okuma ders programına ilişkin görüşlerinin değerlendirilmesi. Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Adana.
  • Batak, F. (1997). Okulöncesi dönem çocuğunda çocuktan-çocuğa eğitim. Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Ankara.
  • Berkes F. ve Kışlalıoğlu M. (1993). Ekoloji ve çevre bilimleri. Ankara: Türkiye Çevre Sorunları Vakfı yayınları.
  • Borden, R. J. (1985). “Personality and ecolojical concerns.” Ecolojical beliefes and behaviour. Greenwood, Westport.
  • Çabuk, B. (2001). Okulöncesi dönem çocuklarının çevre ile ilgili farkındalık düzeyleri. Ankara Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Ankara.
  • Çalışkan, M. (2002). Yetişkinlerde çevre duyarlılığını etkileyen etmenler. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Ankara.
  • Çelikkıran, A. (1997). Çevre sorunları ve eğitim. Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Ankara.
  • Çevre Bakanlığı. (1991). 2000’li yıllara doğru çevre. Ankara: Çevre Bakanlığı yayınları.
  • Çevre Bakanlığı. (1998). Çevre notları. Ankara: Çevre Bakanlığı Yayınları.
  • Devlet Planlama Teşkilatı. (1994). “Çevre eğitimi, insan gücü ve katılım planlaması”. VII. Beş Yıllık Kalkınma Planı Özel İhtisas Komisyonu. Ankara.
  • Dinçer, Ç. (1999). “Okulöncesi dönem çocuklarının çevresel farkındalıklarını artırma yolları”. Çevre ve İnsan. 44; 28-31.
  • Ertan, B. (1991). Türkiye'de çevre hakkının gelişimi. Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Ankara.
  • Glover, J. M. ve Deckert, L. (1998). “What works in environmental education?” Parks and Recreation, 33(11), 30-39.
  • Geray, C. (1992). “Çevre için eğitim. (Der. Keleş, R.)”. İnsan çevre toplum. İstanbul: İmge Kitabevi.
  • Gökdağ, D. (1994). “Ortaöğretim programlarında çevre. Kirlenen çağ”. Cogita dergisi. 2 (2); 37-48.
  • Kapyla, D. ve Wahlstrom, J. (2000). “Evaluating the Effectiveness of Residential Environmental Education Program” The Journal of Environmental Education. 31(2), 31-37.
  • Tozlu, A. (1997). İlkokul çağındaki çocukların çevre sağlığı bilgileri ve etkileyen faktörler. Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Ankara.
  • Türksoy, Ö. (1991). “Çocuk ve çevre duyarlılığı eğitimi”. Yaşadıkça Eğitim Dergisi. (19); 22-31.

TÜBİTAK ULAKBİM Ulusal Akademik Ağ ve Bilgi Merkezi Cahit Arf Bilgi Merkezi © 2019 Tüm Hakları Saklıdır.