TUĞBA DÜZENLİ
(Karadeniz Teknik Üniversitesi)
Elif Merve ALPAK
(Karadeniz Teknik Üniversitesi)
Görkem Doruk ÖZKAN
(Karadeniz Teknik Üniversitesi)
Yıl: 2017Cilt: 16Sayı: 64ISSN: 1304-0278 / 1304-0278Sayfa Aralığı: 1450 - 1460Türkçe

81 3
PEYZAJ MİMARLIĞINDA TEMEL TASARIM DERSİNİN ÖĞRENME VE YARATICILIK SÜRECİNE ETKİLERİ
Temel Tasarım, tasarımla uğraşan bütün disiplinler için özgün, önemli ve zorunlu bir derstir. Bu ders sürecinde öğrenciler, alanlarına dair temel kavramları öğrenirken tasarım öğe ve ilkelerini uygulamalı çalışmalarla kavrarlar. Tasarım bir çeşit sorun çözme eylemi olarak ele alındığında, Temel Tasarım dersi bu eylemin en temel aracı olan yaratıcı düşünmeyi öğrencilere öğretmektedir. Gerçeği ve verilen sorunu analiz etmek, kavramsal olarak parçalarına ayırmak, fikir üretmek ve somut yaratıcı bir sonuca varabilmek Temel Tasarım dersinin içeriğini oluşturur. Tasarım eğitimcilerinin özgün yöntemler aracılığıyla bilgi üretmeleri ve bu yöntemleri tüm tasarım eğitimcileriyle paylaşmaları gerekmektedir. Bu çalışmada da soyuttan yaratıcı somut ürüne varan yaratıcı bir tasarlama yönteminin ve öğrenime etkilerinin paylaşımı amaçlanmaktadır. Peyzaj Mimarlığı eğitiminde 1. Sınıfta verilen Temel Tasarım dersinin soyut kavramlardan, somut mekânsal kurguya varan süreci incelenerek, bu sürecin eğitime katkıları ortaya konmuştur. Bu bağlamda çalışmanın ilk aşamasında; Karadeniz Teknik Üniversitesi Peyzaj mimarlığı Bölümü Temel Tasarım Dersinde öğrencilerin dönem içi ve final çalışmaları örneklendirilerek incelenmiştir. İkinci aşamada ise anket çalışması yapılarak; öğrencilerin bu dersi ne kadar öğretici ve ne kadar yaratıcı buldukları araştırılmıştır. Böylece temel tasarım dersinin süreci incelenmiş ve yaratıcılık ile öğrenmeye etkileri belirlenmeye çalışılmıştır. Sonuçta öğrencilerin temel tasarım sürecini öğretici ve yaratıcı bir süreç olarak değerlendirdikleri belirlenmiştir. Öğrencilerin; bu derste tasarımcı kimliklerini geliştirdikleri de çalışmanın sonuçlarındandır.
DergiAraştırma MakalesiErişime Açık
  • Alexander, C. (1964). Notes on the synthesis of form. Harvard University Press, Oxford.
  • Asimow, A. (1962). Introduction to design. Prentie-Hall, New York.
  • Aydınlı, S. (1996). An approach to architectural education based on hermeneutical understanding. ACTA Politechnica Scandinavia, Ci 105, 97-101.
  • Bayazıt, N. (1994). Endüstri ürünlerinde ve mimarlıkta tasarlama metotlarına giriş. Literatür Yayıncılık, İstanbul, Türkiye.
  • Best, G. (1969). Method and ıntention in architectural design, design methods in architecture. Lund Humphries.
  • Cross, N. (1999). Design research: a disciplined conversation. Design Issues, 15 (2), 5-10.
  • Çubukçu, E. ve Gökçen Dündar, Ş. (2007). Can creativity be taught? An empirical study on benefits of visual analogy in basic design education. ITU AZ, 4 (2), 67-80.
  • Denel, B. (1998). Temel tasarım ve denetim. In N. Teymur & T.A. Dural (Eds.), Temel tasarım/temel eğitim (pp. 29-34). Ankara: ODTÜ Mimarlık Fakültesi Yayınları. Doğan, Ç. E. (2009). Mimarinin görselliği ve temsil. Dosya 17: Mimarlık ve mekân algısı.
  • Mimarlar Ankara Odası Şubesi, Ankara (pp.32-36).
  • Dostoğlu, T. N. (2003). Dosya: Mimarlık eğitiminde tasarım stüdyolarına farklı yaklaşımlar, mimarlık eğitiminde ilk yıl mimari tasarım stüdyosu Uludağ üniversitesi örneği. Ege Mimarlık, 47 (3), 15-19.
  • Erzen, J. N. (1976), Eğitimin estetik süreç olarak yorumu ve mimarlık eğitimi. ODTÜ Mimarlık Fakültesi Dergisi,: 2 (2), 175-185.
  • Günay, B. (2007). Gestalt theory and city planning education. METU Journal of Faculty of Architecture, 24(1), 93-113.
  • Hejduk, J. (1989). Education of an architect: The Irwin S.Chanin School of Architecture of the Cooper Union, Rizzoli International Publications, New York.
  • Newell, A. ve Simon H.A. (1972). Human problem solving. Prentice-Hall, Englewood Cliffs NJ.
  • Önal, G. (2011). Archıtectural design process in creativity and cultural schema context. Uludağ University Journal of the Faculty of Engineering, 16 (1), 155-162
  • Özkan, D.G., Alpak, E.M. ve Düzenli, T. (2016). Tasarım eğitiminde yaratıcılığın geliştirilmesi: peyzaj mimarlığı çevre tasarımı stüdyo çalışması. IJASOS- International E-Journal of Advances in Social Sciences, 4,136-143.
  • Pazarlıoğlu, B. M. (2016). Temel tasarım eğitiminde kavramdan üç boyuta geçişe yönelik bir uygulama örneği. İdil Dergisi, 21 (5) Issue 21, 339-362.
  • San, İ. (2010). Sanat eğitimi kuramları. 3. Baskı. Eylül. Ankara: Ütopya Yayınevi.
  • Tekel, A., Görer T.N., Memlük, O. ve Ceylan K. A. (2015). Temel tasarım eğitiminde öğrencilerin görsel algı becerilerinin gelişim sürecinin sorgulanması. Sanat ve Tasarım Eğitimi Sempozyum ve Çalıştayı- Disiplinlerarası Tasarım, 22-27 Nisan 2015, Ankara.
  • Thiel, P. (1981). Visual awareness and design. Seattle: University of Washington Press.
  • Uluoglu, B. (2000). Design knowledge communicated in studio critiques. Design Studies, 21, 35-58.
  • Wender, W.V. ve Roger, J. (1995). The designlife space: verbal communication in the architectural design studio. Journal Of Architectural And Planning Research. 12 (4), 319-336.
  • Wong, W. (1993). Principles of form and design. New York: Van Nostrand Reinhold. Zelanski, P. & Fisher, M. P. (1996). Design principles and problems. Belmont: Thomson Wadsworth.
  • Yilmaz S., Mumcu S., Düzenli T. ve Özbilen A. (2016). Analyzing the unity concept in design on student works: A case study of architectural design course. Inonu University Journal of Art and Design, 6, 1-12

TÜBİTAK ULAKBİM Ulusal Akademik Ağ ve Bilgi Merkezi Cahit Arf Bilgi Merkezi © 2019 Tüm Hakları Saklıdır.