FERAY MADEN
(Yaşar Üniversitesi, Mimarlık Fakültesi, Mimarlık Bölümü, Türkiye)
Yıl: 2020Cilt: 16Sayı: 31ISSN: 1302-2636 / 1302-2636Sayfa Aralığı: 108 - 122Türkçe

28 0
Mimari Tasarım Stüdyosunda Strüktürün Form ve Mekân ile Entegrasyon
Tasarım stüdyolarının mimarlık eğitiminin merkezinde olduğu tartışılmaz bir gerçektir. Bu stüdyolarda öğrencilerin işlev, bağlam, kullanıcı, form ve strüktür gibi bileşenleri kullanarak verilen tasarım problemine karşı yaratıcı fikirler geliştirmeleri beklenmektedir. Bu bileşenler arasında strüktür ne yazık ki çoğu zaman tasarım sürecinde göz ardı edilmektedir. Bazı tasarım stüdyolarında ise ancak mimari tasarım süreci tamamlandıktan sonra düşünülmektedir ki bu durumda form ve mekân ile entegrasyon mümkün olamamaktadır. Bunun sebepleri şu şekilde sıralanabilir: strüktür derslerinin sayı olarak az olması veya içerik olarak tasarım stüdyolarını destekleyememesi, öğrencilerin strüktür konusunda bilgi yetersizliği, stüdyolarda strüktürel tasarımın teşvik edilmemesi ve strüktür konusunda yeterli sayıda uzman öğretim elemanının bulunmaması. Sonuç olarak, form ve mekân üretiminde yaratıcı çözümler geliştirmeye olanak sağlayan ve mimarlığın ayrılmaz bir parçası olan strüktür, mimari tasarım ile entegre edilememektedir. Bu makalede, strüktürün tasarım stüdyosuna entegre edilmesi durumunda form ve mekân üretimimin ne derece değiştiği ve yaratıcılığa olan etkisi araştırılmaktadır. Bu bağlamda, strüktür iki dönem boyunca yürütülen üçüncü sınıf tasarım stüdyolarında mimari tasarımın en erken safhası olan konsept aşamasından başlayarak sonuç ürüne kadar olan mimari tasarım sürecine dahil edilmiştir. Toplam 51 öğrencinin dâhil olduğu stüdyoda tasarım sürecini strüktür, form ve mekân bağlamında değerlendirmek amacıyla bir anket çalışması yapılmıştır. Üç bölüme ayrılan anket çalışmasında lisans eğitiminin strüktür bağlamında genel değerlendirmesi, strüktürün mimari tasarım ile olan ilişkisi ve yürütülen strüktür tabanlı mimari tasarımın değerlendirmesi yapılmaktadır. Anket verileri IBM SPSS Statistics programı ile analiz edilmiştir.
DergiAraştırma MakalesiErişime Açık
  • Archer, L.B. (1965). Systematic methods for designers. Londra: The Design Council.
  • Archer, L.B. (1981). A view of the nature of the design research. R. Jacques, J.A. Powell, (Yay. haz.), Design: Science: Method içinde (s. 30-47), Guilford, Surrey: IPC Business Press Ltd.
  • Ashton, P. (1998). Learning theory through practice: Encouraging appropriate learning. Design Management Journal, 9(2), 64-68.
  • Asimov, M. (1962). Introduction to Design. Englewood Cliffs, N.J.: Prentice-Hall Inc.
  • Baş, T. Anket Nasıl Hazırlanır? (2013). Ankara: Seçkin Yayıncılık.
  • Bayazıt, N. (1994). Endüstri Ürünlerinde ve Mimarlıkta Tasarlama Metotlarına Giriş. İstanbul: Literatür Yayınevi.
  • Bayazıt, N. (1998). Tasarım araştırmaları. Endüstriyel Tasarım Eğitimi: İTÜ Endüstriyel Tasarım Toplantıları 1998 ve 1999 Bildirileri, 21-29.
  • Broadbent, G. (1979). The development of design methods. Design Methods and Theories 13:1, 41-45.
  • Buchanan, R. (1998). Education and professional practice in design. Design Issues, 14(2), 63-66.
  • Chou, H.W. ve Wang, T.B. (2000). The influence of learning style and training method on self-efficacy and learning performance. International Journal of Information Management, 20(6), 455-472
  • Cross, N. (1984). Developments in Design Methodology. Chichester, UK: John Wiley & Sons. Demirel, Ö. Planlamadan Değerlendirmeye Öğretme Sanatı. Ankara: Pagem-A Yayıncılık.
  • Dikmen, Ç.B. (2011). Mimarlık eğitiminde stüdyo çalışmalarının önemi: Temel eğitim stüdyoları. E-Journal of New World Sciences Academy, 6(4), 1509-1520.
  • Engel, H. (2007). Tragsysteme: Structure Systems. Ostfildern: Hatje Cantz Verlag.
  • Fahmi, M.M., Aziz, A.A. ve Ahmend, S.E.M. (2012). The integration of structural knowledge in studio design projects: An assessment curriculum in: architecture course in SUST. Journal of Science and Technology, 13, 59-71.
  • Felder, R.M. (1996). Matters of style. ASEE Prism, 6(4), 18-23.
  • George, D. & Mallery, P. (2010). SPSS for Windows Step by Step: A Simple Guide and Reference 17.0 Update. Boston: Pearson.
  • Gugelot, H. (1963). Industrial design in practice. Zeitschrift der Hochschule für Gestaltung, 7, 3-5.
  • Guthrie, J.B. (2015). Structural engineering integration into architecture studios. 122nd ASEE Annual Conference and Exposition, Seattle, Washington, 14-17 Haziran 2015, s. 26.1407.1- 26.1407.12
  • Hasol, D. (2019). Mimarlık Denince. İstanbul: Yapımevi Yayıncılık.
  • Homer, J.M. (2006). Integrating architecture and structural design in the comprehensive design studio. Architectural Engineering Conference, 29 Mart - 1 Nisan, Nebraska, Omaha, 1-15.
  • Ilkovič, J., Ilkovičová, L. & Špaček, R. (2014). To think in architecture, to feel in structure: Teaching structural design in the faculty of architecture. Global Journal of Engineering Education, 16 (2), 59-65.
  • Jonas, W. (2001). A scenario for design. Design Issues, 17(2), 64-80.
  • Kahvecioğlu, N.P. (2007). Architectural design studio organization and creativity. ITU A|Z, 4(2), 6-26.
  • Kolb, D.A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. Englewood Cliffs, N.J.: Prentice Hall.
  • Margolin, V. ve Buchanan, R. (1995). The Idea of Design: A Design Issues Reader. Cambridge, MA: The MIT Press,
  • Namara, S.M. (2012). Bringing engineering into the studio: Design assignments for teaching structures to architects. 119th ASEE Annual Conference and Exposition, San Antonio, TX, United States, 10-13 Haziran 2012, s. 25.270.1 - 25.270.12.
  • Nunnally, J.C. (1978). Psychometric Theory. New York: McGraw-Hill.
  • Onur, D. ve Zorlu, T. (2018). Tasarım eğitiminde duyusal farkındalık ve yaratıcılık ilişkisi üzerine. METU JFA. 35(2), 89-118.
  • Owen, C.L. (1993, Temmuz). Reflections on design: Process for change. Tenjin Barca Festival, Osaka, Japonya.
  • Özer, B. (2009). Kültür Sanat Mimarlık. İstanbul: YEM Yayın.
  • Philips, J. (2006). Assessing the comprehensive design studio course through alternate methods. 2006 Annual Conference & Exposition, 18-21 Haziran 2006, Chicago, Illinois, s. 11.244.1-11.244.7.
  • Raftopoulos, S. (1999). Educating architects or architects- engineers. M. Voyatzaki, (Yay. haz.), Architecture and Engineering - The Teaching of Architecture for Multidisciplinary Practice içinde (s. 207-210), Thessaloniki, Greece.
  • Reswick, J.B. (1965). Prospectus for Engineering Design Center. Cleveland, OH: Case Institute of Technology.
  • Rittel, H.W.J. ve Webber, M. M. (1973). Dilemmas in a general theory of planning. Policy Sciences, 4(2), 155-169.
  • Salama, A. (1995). New Trends in Architectural Education: Designing the Design Studio. Raleigh, N.C.: Tailored Text & Unlimited Potential Publishing.
  • Schön, D. (1984). The architectural studio as an exemplar of education for reflection-in-action. Journal of Architectural Education 38(1), 2–9.
  • Schön, D. (1985). The Design Studio: An Exploration of its Traditions and Potential. Londra: RIBA Publications Limited.
  • Uluoğlu, B. (1990). Mimari Tasarım Eğitimi Tasarım Bilgisi Bağlamında Stüdyo Eleştirileri (Yayınlanmamış doktora tezi), İstanbul Teknik Üniversitesi, İstanbul.
  • Uluoğlu, B. (2000). Design knowledge communicated in studio critiques. Design Studies, 21(1), 33-58.
  • Ünay A.İ. & Özmen C. (2006). Building structure design as an integral part of architecture: A teaching model for students of architecture, International Journal of Technology and Design Education 16, 253-271.
  • Vitruvius, P. (1993). Mimarlık Üzerine On Kitap (S. Güven, çev.). Ankara: Şevki Vanlı Mimarlık Vakfı Yayınları.
  • Wetzel, C. (2012). Integrating structures and design in the first-year studio. Journal of Architectural Education, 66(1), 107-114, DOI: 10.1080/10464883.2012.715980

TÜBİTAK ULAKBİM Ulusal Akademik Ağ ve Bilgi Merkezi Cahit Arf Bilgi Merkezi © 2019 Tüm Hakları Saklıdır.