Damla ERENLER
(İstanbul Teknik Üniversitesi, Mimarlık Fakültesi, Kentsel Tasarım Lisansüstü Programı, İstanbul, Türkiye)
Eren KÜRKÇÜOĞLU
(İstanbul Teknik Üniversitesi, Mimarlık Fakültesi, Şehir ve Bölge Planlama Bölümü, İstanbul, Türkiye)
Yıl: 2020Cilt: 16Sayı: 31ISSN: 1302-2636 / 1302-2636Sayfa Aralığı: 216 - 238Türkçe

87 0
Müze Bahçelerinin Alternatif Açık Alan Olarak Kullanılmasının Kentsel Yaşam Üzerindeki Etkileri: İstanbul Örneği
Kentleşme ve sermayeye dayalı kentsel politikalardan dolayı niceliksel olarak azalan kamusal mekânlar ayrıca niteliklerini de kaybederek kavşak noktasına dönüşmüşlerdir. Değişen kamusal alanlara karşılık oluşan alternatif açık alanlar, mekânsal açıdan yeni sınırlar çizebilen ve kullanıcılarına farklı deneyimler sunabilen arayüzler olarak tanımlanabilmektedir. Oluşumlarının kentsel politikaların temel özellikleri olan kullanıcı odaklı, kamu yararına yönelik ve katılımla yürütülmesi hedeflenmektedir. Kentsel politika; “ortak amaçlar ve sorunlar karşısında, kentsel yaşamın sağlıklı bir şekilde devamını sağlamaya yönelik hedefler, stratejiler oluşturulması ve kamu müdahaleleri arasında uyumun sağlanması için merkezi otoritenin getireceği vasıtalar bütünü” olarak tanımlanmaktadır. Bu bağlamda müzeler alternatif açık alan potansiyeline sahip mekânlardan biri olarak değerlendirilebilmektedir. Müzelerin mülkiyet sınırlarında veya yakın çevrelerinde bulunan açık alanların kentsel mekân örüntüsüyle bütünleşmiş biçimde ele alınarak tasarlanması, kentsel yaşam üzerinde pozitif etkilere sahip olmaktadır. Çalışmada İstanbul’da Tarihi Yarımada, Haliç kıyı bölgesi, Galata-Pera bölgesi ve Şişli-Beşiktaş ilçelerinde tarihi veya modern nitelikte bulunan müzelerin bina çevresiyle yakın bölgelerinde yer alan açık alanların, alternatif açık alan kapsamında değerlendirilmesiyle kentsel yaşam üzerindeki etkilerinin incelenmesi ve alternatif açık alan oluşturmaya yönelik müzelerde kullanışlılık kriterlerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışma sonucunda alternatif açık alan oluşturma kamu politikası kapsamında müzelerde gerekli kriterler oluşturulmuş ve politikanın kente etkileri incelenmiştir.
DergiAraştırma MakalesiErişime Açık
  • Artun, A. (2008). Müzecilikte Kamusallığın Kaynakları ve Özel Müzeler. http://www.aliartun.com/yazilar/ muzecilikte-kamusalligin-kaynaklari-ve-ozel- muzeler/
  • Barnett, J. (1974). Urban Design As Public Policy: Practical Methods for Improving Cities. New York: Architectural Record Books.
  • Broadhurst, R. (1989). The search for new funds. Uzzell, D. (Ed.), Heritage Interpretation: The visitor experience, 2. cilt içinde. Londra: Belhaven Press.
  • Byrne, D. (1991). Western hegemony in archaeological management. History and Archaeology. 5, 269-276.
  • Carmona, M. (2010). Contemporary Public Space, Part Two: Classification. Journal of Urban Design, 15(2).
  • Carr, S., Francis, M., Rivlin, L. G., Stone, A. M. (1992). Public Space. Cambridge: Cambridge University Press.
  • De Oliveira, N., Oxley, N., Petry, M. (2005). Installation Art in the New Millenium. Londra: Thames and Hudson Ltd.
  • Dye, T.R. (1987). Understanding Public Policy. Prentice Hall.
  • Fisker, J. K., Chiappini, L., Pugalis, L., Bruzzese, A. (2019). Conceptualising The Production of Alternative Urban Spaces. J.K. Fisker, L. Chiappini, L. Pugalis ve A. Bruzzese (Ed.), The Production of Alternative Urban Spaces içinde (s. 1-14). New York: Routledge.
  • Fisker, J. K., Chiappini, L. (2019). An International Dialogue on The Production of Alternative Urban Spaces. J. K. Fisker, L. Chiappini, L. Pugalis ve A. Bruzzese (Ed.), The Production of Alternative Urban Spaces içinde (s. 227-240). New York: Routledge.
  • Fraser, N. (1992). Rethinking The Public Sphere: A Contribution To The Critique Of Actually Existing Democracy. Cambridge: MIT Press.
  • Gehl, J., Svarre, B. (2013). How to Study Public Life. Washington DC: Island Press.
  • Gehl, J. (1996). Life Between Buldings Using Public Space. Washington DC: Island Press.
  • Goulding, C. (2000). The Museum Environment And The Visitor Experience. European Journal Of Marketing, 34 (3/4), 261-278.
  • Habermas, J. (2000). Kamusallığın Yapısal Dönüşümü. (Çev.) T. Bora ve M. Mithat. İstanbul: İletişim Yayınları.
  • Jacobs, J. (1961). Büyük Amerikan Şehirlerinin Ölümü ve Yaşamı. (Çev.) B. Doğan. İstanbul: Metis Yayınları.
  • MacLeod, S., Austin, T., Hale, J., Hing-Kay, O. H. (2018). The Future of Museum and Gallery Design: Purpose, Process, Perception. Londra: Routledge.
  • Moughtin, C. (1999). Urban Design: Street and Square, 2nd Ed. Oxford: Architectural Press.
  • Negt, O., Kluge, A. (1991). Kamusal Alan ve Deneyim. (Çev.) A. Doğukan. Defter, 16, 65-76.
  • Özbek, M. (Ed.) (2004). Kamusal Alan. İstanbul: Hil Yayın.
  • Resmî Gazete (1999). 23804 Sayılı İmar Yönetmeliği. Ankara.
  • Sennett, R. (2013). Kamusal İnsanın Çöküşü. (Çev.) S. Durak ve A. Yılmaz. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
  • Şentürk, L. (2012). Analitik Resim Çözümlemeleri. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
  • Tibbalds, F. (1992). Making People-Friendly Towns. Essex: Longman.
  • Trancik, R. (1986). Finding Lost Space: Theories of Urban Design. New York: John Wiley & Sons.
  • Weimer, D. L., Vinning, A. R. (1998). Policy Analysis: Concepts and Practice, 3rd Ed. Prentice Hall.
  • Whyte, W. H. (1980). The Social Life of Small Urban Spaces. Conservation Foundation. Nüfus verileri: http://tuik.gov.tr/PreTablo.do?alt_id=1059
  • URL-1 https://lesgrandsvoisins.org/ https://cigue.ch/logement/clos-voltaire-2/
  • URL-2 https://www.archdaily.com/876677/ the-peckham-observatory-cooke-fawcett https://www.designboom.com/art/craig- karl-gas-station-london-white-city-06-04-2017/
  • URL-3 https://weburbanist.com/2017/04/12/underpass- art-parks-15-fun-projects-reclaiming-disused- urban-space/3/ http://www.pariste.net/la-petite-ceinture/
  • URL-4 https://www.oestergro.dk/ http://spacing.ca/toronto/2012/05/23/ groundbreak-in-new-york-citys-artist-alley/

TÜBİTAK ULAKBİM Ulusal Akademik Ağ ve Bilgi Merkezi Cahit Arf Bilgi Merkezi © 2019 Tüm Hakları Saklıdır.