Orhan ÇINAR
(Atatürk Üniversitesi, Ağrı Eğitim Fakültesi, Ağrı, Türkiye)
Emine TEYFUR
(Ege Üniversitesi, Eğitim Fakültesi, İzmir, Türkiye)
Mehmet TEYFUR
(Ege Üniversitesi, Eğitim Fakültesi, İzmir, Türkiye)
Yıl: 2006Cilt: 7Sayı: 11ISSN: 1300-2899 / 2149-9683Sayfa Aralığı: 47 - 64

182 2
İlköğretim okulu öğretmen ve yöneticilerinin yapılandırmacı eğitim yaklaşımı ve programı hakkındaki görüşleri
Son yıllarda yapılandırmacı yaklaşım eğitim alanında oldukça etkili olmaya başlamıştır. Yapılandırmacılık, birçok düşünür, psikolog ve eğitimcinin çalışmalarına dayanan bir bilgi kuramıdır. Yapılandırmacı yaklaşıma göre kişi yeni bilgileri kendisi yaratır. Bu yaratma kişinin mevcut bilgi, inanç ve değerleri ile yeni düşünce, sorun ve deneyimlerinin etkileşimi sonucu ortaya çıkar. Türkiye’de daha iyi bir eğitim modeli geliştirmek için yoğun çalışmalar yapılmaktadır. Milli Eğitim Bakanlığı 2005–2006 eğitim öğretim yılından itibaren yapılandırmacı yaklaşımı ülke genelindeki tüm ilköğretim okullarında uygulama kararı almıştır. Yeni yapılandırmacı programlar hazırlanmış ve 2004–2005 eğitim öğretim yılı sonunda ilköğretim okulu öğretmenlerine tanıtılmıştır. Bu çalışmanın amacı ilköğretim okulu öğretmen ve yöneticilerinin yapılandırmacı eğitim yaklaşımı ve yeni programlar hakkındaki görüşlerini ortaya koymaktır. Araştırmanın örneklemini 2005 yılında Ağrı ilinde görev yapan ve yeni programların tanıtım eğitimine katılan rastgele seçilmiş 195 ilköğretim okulu öğretmeni ve yöneticisi oluşturmaktadır. Veri toplamak amacıyla araştırmacılar tarafından geliştirilen “Yapılandırmacı Eğitim Yaklaşımı Değerlendirme Anketi” kullanılmıştır. İstatistiksel analizlerde aritmetik ortalama, t testi ve varyans analizi kullanılmıştır. Araştırma sonucuna göre öğretmen ve yöneticiler yapılandırmacı eğitim yaklaşımı hakkında genel olarak olumlu görüş bildirmektedirler. Yeni programların önündeki en önemli engel olarak da okullardaki altyapı eksiklikleri gösterilmektedir.
Dergititle.paper.Erişime Açık
  • Bağcı-Kılıç, G. (2001). Oluşturmacı fen öğretimi. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri. 1. 9–22.
  • Brooks, J. G.ve Brooks M. G.(1993). In search for understanding the case for constructivist classroom. Alexandria Virginia : ASCD.
  • Büyüköztürk, Ş. (2003). Veri analizi el kitabı, Ankara:Pegema Yayıncılık.
  • Cheek, D. W. (1992). Thinking constructively about science technology and society education. Albany, NY: State Universityof New York Press.
  • Demirel, Ö. (2001). Eğitim sözlüğü. Ankara: Pegem A Yayıncılık.
  • Erdem, E. (2001) Program geliştirmede yapılandırmacılık yaklaşımı. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Hacettepe Üniversitesi SBE. Ankara.
  • Fosnot, C. T. (1995). Constructivism: A psychological theory of learning. Theory, perpectives and pratice. Teachers College Press 8–33.
  • Gagnon, G. W., Collay, M. (2001). Designing for learning. Six elements in constructivist classroom, Corwing Press.
  • Glickman, C., Gordon, S. P., ve Ross-Gordon, J. M. (2004). Supervision, Pearson Allyn&Bacon,
  • Kaptan, F. ve Korkmaz, H. (2001). İlköğretimde Fen Bilgisi öğretimi: Modül 7. Ankara. MEB.
  • Komisyon, MEB. (2005). İlköğretim Türkçe dersi 1–5 sınıflar öğretim programı ve kılavuzu. Ankara: Devlet Kitapları Müdürlüğü Basım Evi.
  • Oğuzkan, F. (1993). Eğitim terimleri sözlüğü. Ankara: Emel Matbaacılık.
  • Özden, Y. (2003). Öğrenme ve öğretme. Ankara: Pegem A Yayıncılık.
  • Postlethwaite, K. (1993). Differentiated science teaching. Philadelphia: Open University Press.
  • Titiz, M.T. (2001). Ezbersiz eğitim yol haritası. Ankara: Pegema Yayıncılık.
  • Yager, R. (1991). The constructivist learning model, towards real reform in science education. The Science Teacher. 58(6). 52–57.

TÜBİTAK ULAKBİM Ulusal Akademik Ağ ve Bilgi Merkezi Cahit Arf Bilgi Merkezi © 2019 Tüm Hakları Saklıdır.