Esma CECELİ
(SB Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Kliniği, Ankara, Türkiye)
Seher KOCAOĞLU
(Sağlık Bakanlığı, Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Kliniği, Ankara, Türkiye)
Deniz GÜVEN
(SB Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Kliniği, Ankara, Türkiye)
Müyesser OKUMUŞ
(SB Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Kliniği, Ankara, Türkiye)
Figen GÖKOĞLU
(SB Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Kliniği, Ankara, Türkiye)
Rezan YORGANCIOĞLU
(SB Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Kliniği, Ankara, Türkiye)
Yıl: 2007Cilt: 10Sayı: 4ISSN: 1304-2947 / 1307-9948Sayfa Aralığı: 169 - 172Türkçe

177 13
Geriatrik hastalarda denge, yaş ve fonsiyonel durum ilişkisi
Giriş: Denge mobilitenin anahtarı olduğu için her yaş döneminde önemlidir. Yaşla birlikte denge bozulur ve düşme için bir risk faktörü oluşturur. Bu çalışma statik denge parametrelerinin yaşla nasıl etkilendiğini; statik denge ile fonksiyonel durum ve aktivite düzeyi arasında ilişki olup olmadığını araştırmak amacıyla planlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya 65-88 yaşları arasında 60 geriatrik hasta alınmıştır. Hastalarda denge ve fiziksel aktivite testleri değerlendirilmiştir. Bulgular: Sharpened Romberg ve tek ayak üzeri durma ile yaş arasında (sırasıyla r:-0.417,p:0.001 ve r:-0.265, p:0.042),ve 5 kez sandalyeye oturup kalkma arasında(sırasıyla r:-0.290, p:0.026 ve r:-0.265, p:0.042) negatif korelasyon bulunmuştur. 30 metre yürüme süresi ile aktivite düzeyi arasında (r:-0.338, p:0.008) ve 5 kez sandalyeye oturup kalkma süresi arasında (r:0267, p:0.041)anlamlı korelasyon saptanmıştır. Sonuç: Sonuç olarak denge parametrelerinin yaşla bozulduğunu, sandalyeye oturup kalkma süresinin yaş,dengeyle ve yürüme süresiyle ilişkili olduğu saptanmıştır. Hasta populasyonu için daha aktif yaşam tarzının denge üzerinde koruyucu olmadığı, kişinin daha hızlı hareket etmesini sağladığı görüşüne varılmıştır ancak bu konuyla ilgili daha kesin yorum yapabilmek için daha aktif kişilerin de bulunduğu daha geniş katılımlı çalışmalara ihtiyaç vardır.
Fen > Tıp > Geriatri ve Gerontoloji
DergiAraştırma MakalesiErişime Açık
  • 1. Clark G S, Siebens H. Geriatric rehabilitation . Delisa JA,Gans BM, Walsh NE (Ed): Physical Medicine Rehabilitation Principles and Practice. 4. baskı.Lippincott Williams and Wilkins Co. Philadelphia, 2005; Cilt 2, pp1531-1560.
  • 2. Hotchkiss A, Fisher A, RobertsonR, Ruttencutter A, Schuffert J, Barker DB. Convergent and predictive validity of three scales related to falls in the elderly. Am J of Occup Ther 2004; 58 (1):100-103.
  • 3. Felsenthal G, Ference TS, Young MA. Aging of organ systems. Gonzales EG,Myers SA, Edelstein JE, Lieberman JS, Downey JA (Ed): Downey and Darling’s Physiological Basis of Rehabilitation Medicine . 3. Baskı. Butterwoth Heinemann Boston, 2001; pp 561-577.
  • 4. Means KM, Rodell DE, O’Sullivan PS. Balance , mobility and falls among community dwelling elderly persons. Effects of a rehabilitation exercise program. Am J Phys Med Rehabil 2005; 84: 238-250.
  • 5. Rejeski WJ, Brawley LR. Functional health: Innovations in research on physical activity with older adults. Medicine and Science in Sports and Exercise 2006; 38 (1): 93-99.
  • 6. Nitz JC, Choy NL. The efficacy of a specific balance strategy training programme for preventing falls among older people: A pilot randomised controlled trial. Age and Ageing 2004; 33 (1): 52-58.
  • 7. Briggs RC, Gossman MR, Birch R, Drews JE, Shaddeau SA. Balance performance among non instutionalized elderly women. Phys Ther 1989; 69 (9): 748-756.
  • 8. Gustafson AS, Noaksson L, Kronhed AC, Moller C. Changes in balance performance in physically active elderly people aged 73-80. Scand J Rehabil Med 2000; 32 (4): 168-172.
  • 9. Lord SR, Murray SM, Chapman K, Munro B, Tredemann A. Sit to stand performance depends on sensation , speed, balance and psychological status in addition to strength in older people. J Gerontol 2002; 57: M539-M543.
  • 10. Woollacott MH, Tang PF. Balance control during walking in the older adult: Research and its implications. Phys Ther 1997; 77: 646-660.
  • 11. Shkuratova N, Morris ME, Huxham F. Effects of age on balance control during walking. Arch Phys Med Rehabil 2004; 85: 582-588.
  • 12. Iverson BD, Gossman MR, Shaddeau SA, Turner ME. Balance performance, force production and activity levels in noninstutionalized men 60 to 90 years of age. Phys Ther 1990; 70: 348-355.
  • 13. Franchignoni F, Tesio L, Martino MT, Ricupero C. Reliability of four simple, quantitative tests of balance and mobility in healthy elderly females. Aging (Milano) 1998; 10 (1): 26-31.
  • 14. Means KM, Rodell DE, O’Sullivan PS. Obstacle course performance and risk of falling in community dwelling elderly persons. Arch Phys Med Rehabil 1998; 79:1570-1576.
  • 15. Shubert TE, Schrodt LA, Mercer VS ve ark. Are scores on balance screening tests associated with mobility in older adults? J Geriatr Phys Ther 2006; 29 (1): 35-39.
  • 16. Whitney SL, Wrisley DM, Marchetti GF ve ark. Clinical measurement to sit to stand performance in people with balance disorders: Validity of data for the five times sit to stand test. Phys Ther 2005; 85: 1034-1045.
  • 17. Seeman TE, Carpantier PA, Berkman LF ve ark. Predicting changes in physical performance in a high functioning elderly cohort: Mc Arthur studies of successful aging. J Gerontol 1994; 49: M97-M108.
  • 18. Guralnik JM, Simonsick EM, Ferrucci L ve ark. A short physical performance battery assessing lower extremity function: association with self reported disability and prediction of mortality and nursing home admission. J Gerontol 1994; 49: M85-M94.

TÜBİTAK ULAKBİM Ulusal Akademik Ağ ve Bilgi Merkezi Cahit Arf Bilgi Merkezi © 2019 Tüm Hakları Saklıdır.